Vanmorgen ging ik op pad en welja, regen op het moment dat ik op pad ging. Ik was met de auto. Op de snelweg zag ik ” in de buurt’ van de parkeerplaats een regenboog. Ik mocht heel wat lectuur weggeven in allerlei talen. Op de terugweg zag ik op een tweede parkeerplaats weer de regenboog. Ik heb die snel gefotografeerd.

Nu schiet me weer een gesprek te binnen met een Nederlandse chauffeur. Hij had geen interesse voor het evangelie, maar toch kon ik tegen hem getuigen over wat God in mijn leven heeft gedaan. Hij meende God niet nodig te hebben. Zijn oma was wel gelovig geweest, maar voor hem hoefde het niet. Ik waarschuwde hem dat we allemaal toch een dag voor Gods troon komen te staan. Dat geloofde hij niet, maar hij vond het wel goed als ik voor hem zou bidden.

Verder heb ik dit jaar weinig Hongaarse chauffeurs ontmoet, terwijl ik zoveel Hongaarse evangelisatie kalendertjes had. De tijd begon dus echt te dringen om ze een goede bestemming te geven. Ik heb heel wat tochten ondernomen in de hoop een Hongaar te ontmoeten, maar tevergeefs. Ook de vraag aan iemand die ook evangeliseert, of hij ze kon gebruiken, leverde niets op. Vorige week bedacht ik opeens dat ik wel meerdere exemplaren kon geven aan de enkele Hongaren die ik wél tegenkom. Voor hun vrienden, zeg ik dan maar. En zo ben ik al mijn Hongaarse kalendertjes toch nog kwijtgeraakt.

Franse chauffeurs kom ik zelden tegen, en bovendien zijn ze meestal niet open om wat te krijgen op religieus gebied. Zo had ik ook nog een stapel Franse kalendertjes. Nou, telkens als ik hoopvol was over het zien van een mogelijke kandidaat voor zo’n kalendertje, werd mijn hoop onmiddellijk teniet gedaan. Vorige week bad ik voor een oplossing en kreeg het idee om naar de middelbare school bij ons in de buurt te fietsen. Bij het station zag ik wat vrolijk kletsende meisjes, waarvan ik het idee had dat ze wel Frans in hun pakket hadden. Ik sprak hun aan en zei: Ik heb een wonderlijke vraag, maar hebben jullie Frans in je pakket? Dat hadden ze inderdaad. Ik bood hun allemaal een kalendertje aan. Nu heb ik alleen nog één kalendertje van 2017 in het Frans.

De Engelse chauffeur die het reuze gezellig vindt om een praatje met mij te maken had nu een collega bij zich. Nu heeft die een Bijbel gekregen. De gesprekken met hem zijn niet zo heel diepgaand. Ik bid maar dat hij mag nadenken over de eeuwigheid. Ik vind het moeilijk om bij zo iemand, die dan zo oppervlakkig blijft, door te stoten naar diepere dingen. Ik heb hem wel op een gegeven moment verteld over het bezoek van die vriendin van mij en mijzelf aan dat stel waarvan de vrouw een abortus wilde hebben, maar hij zei snel dat hij wel begreep dat een abortus nu niet zo geweldig was, want ja, je kon er toch wel voor zorgen dat je niet zwanger raakte. Ik weet wel wat zijn lievelingswinkel in Nederland is en dat hij marsepein met chocolade eromheen bijzonder lekker vindt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *