Eigenlijk is ‘Adonai’ geen naam in de letterlijke betekenis van het woord; het is een titel. ‘Adonai’ kunnen we vertalen met 'Mees­ter' en wordt geschreven als He(e)re. Niet te verwarren met: HE(E)RE met hoofdletters waarmee de Naam JHWH wordt aangeduid. Het is jammer dat er in de Nederlandse vertalingen twee  woorden zijn gebruikt voor twee verschillende namen die op het gehoor gelijk klinken. Kijken we waar Adonai voor het eerst in de Bijbel voor­komt. Die eerste plaats geeft vaak een belangrijke aanwijzing voor de betekenis van zo’n woord of naam. Deze naam werd het eerst aan Abraham bekendgemaakt.

 Verschillende verbonden

Eerst even een uitstapje. In het oude Testament is sprake van een aantal verbondssluitingen met een eigen ritueel. We noemen er een paar: het 'steenhoop verbond', het 'schoenverbond', het 'zoutverbond', en het 'verbond met de gedeelde dieren'.

Steenhoopverbond
Toen antwoordde Laban Jakob: Deze dochters zijn mijn dochters, deze zonen zijn mijn zonen, dit kleinvee is mijn kleinvee. Kortom, alles wat u ziet: het is van mij. En wat zou ik mijn eigen dochters vandaag kunnen aandoen, of de kinderen die zij gebaard hebben? Nu dan, kom, laten wij een verbond sluiten, ik en u, dat als bewijs zal dienen tussen mij en u. Jakob zei tegen zijn familieleden: Verzamel nog meer stenen. Toen haalden zij stenen, vormden daarvan een steenhoop en aten daar bij de steenhoop. Deze steenhoop is getuige, en dit gedenkteken dient als bewijs, dat ik niet voorbij deze steenhoop naar u toe zal trekken, en dat u niet voorbij deze steenhoop en dit gedenkteken naar mij toe zult trekken met kwade bedoelingen. Genesis 31:43,44,46,52

Schoenenverbond
Een verbond tussen twee mensen werd vaak bekrachtigd door het ruilen van de sandalen, zodat men bij elke stap die men deed herinnerd werd aan het gesloten verbond. Het was zo onmogelijk om het verbond te vergeten!

Nu was het vroeger in Israël een gewoonte (...) wilde men aan enige  zaak geldigheid verlenen, de een zijn schoen uittrok  en aan de ander gaf. Dit was in Israël tot een bekrachtiging. Ruth 4:7

 Zoutverbond
Er wordt in de Bijbel ook een 'zoutverbond' genoemd. Zout is een bij­zonder noodzakelijk en kostbaar artikel in de warme landen. Bij een 'zoutverbond' werd de voorraad zout van de beide partijen met elkaar vermengd en daarna weer in evenredigheid verdeeld. Zout werd dagelijks gebruikt en op die manier werd men dagelijks herinnerd aan het gesloten verbond: 'Zo min het vermengde zout uit elkaar kan worden gehaald zo min kan deze overeenkomst worden ontbonden. (zie bijv. Numeri 18:19  en 2 Kronieken 13:5)

Het verbond met de gedeelde dieren
Dit vinden we ook in het boek Jeremia:
Ik zal de mannen die Mijn verbond hebben overtreden, die de bepalingen van de verbintenis welke zij voor Mijn aangezicht gesloten hadden, niet hebben gestand gedaan, maken als het kalf dat zij in tweeën deelden, en tussen welks stukken zij doorgingen..Jeremia 34:18

 Als zo'n verbond werd gesloten liepen de partijen die een over­eenkomst met elkaar wilden sluiten gezamenlijk tussen de geslachte en in tweeën gehakte dieren door. De betekenis is duidelijk: Doordat zij tussen de stukken doorliepen zeiden de beide partijen tegen elkaar: 'Als ik mijn deel van het verbond niet nakom, dan mag je mij, net zoals dit dier, in tweeën hakken.'
Als gelovigen mogen we nooit lichtvaardig omgaan met het vervullen van onze beloften. Een verbondssluiting ging toen, en ook nu, niet buiten God om.

 Na deze dingen geschiedde het woord van de HEERE tot Abram in een visioen: Wees niet bevreesd, Abram, ^aIk ben voor u een schild; uw loon zeer groot.  Toen zei Abram: Heere, HEERE, wat zult U mij geven, aangezien ik kinderloos mijn weg ga en de bezitter van mijn huis deze Eliëzer uit Damascus zal zijn?  Verder zei Hij tegen hem: Ik ben de HEERE, Die u uit Ur, het land van de Chaldeeën, geleid heb om u dit land te geven om het in erfbezit te hebben. Hij zei: Heere HEERE, waaruit zal ik weten dat ik het in erfbezit zal hebben? Genesis 1,2,7,8

 Wanneer God aan Abram vraagt om Hem te vertrouwen intro­duceert Abram een nieuwe titel voor God: Adonai (= Meester). Abram, werd zelf onge­twijfeld door zijn vele slaven aangesproken als 'adoni'. Dat be­tekent letterlijk: mijn heer of mijn meester. Het was de titel waarmee een mindere een meerdere aansprak. De naam 'Adonai' is hetzelfde, maar deze wordt uitsluitend gebruikt om God mee aan te spreken. Door het gebruik van deze titel toont Abram zichzelf. Hij ziet zich als slaaf van zijn God en onderwerpt zich aan Hem. Jahweh doet Abram hier een belofte en we zien drie elementen:

Vrees niet

Ik ben uw schild

Ik ben uw loon

Deze beloften van God omgeven Abram zijn verdere leven als een drievoudige Goddelijke bescherming.

Vrees niet! 
Iedereen die in aanraking komt met de Heilige God moet wel concluderen dat God van een veel 'hogere orde' is dan de mens. In Zijn nabijheid ontdekt men de eigen on­waardigheid. Dat was de ervaring van Daniël, Jesaja, Jeremia, Petrus, Johannes op Padmos en vele anderen. Men komt er dan ach­ter dat men, voor het aangezicht van deze Heilige God, in zichzelf geen enke­le bestaansgrond kan vinden. Maar... wanneer we zó tot God gaan, juist dán horen we Hem zeggen: Vreest niet! In de Evan­geliën lezen we hoe God Zijn Zoon gaf om te sterven op het kruis van Golgotha. Er is een film gemaakt over het lichamelijke lijden van de Heere Jezus. Dat was gruwelijk, maar liet nog geen splinter zien van het werkelijke lijden van de Heere Jezus. Dat konden wij niet zien. Hij onderging in drie uren dikke duisternis de toorn van God over de zonden. Dat konden de mensen niet zien. God schermde dat af door drie uren van dikke duisternis. Aan ieder die in geloof dat offer aanneemt, geldt dat God zegt: 'Vreest niet!' Vrees en angst worden uitgebannen door het geloof in de Heere Jezus Christus en Zijn verzoenend sterven. Door Zijn dood en opstanding heeft Hij de oorzaak van angst en vrees weggenomen.

 Omdat dan de kinderen mensen van vlees en bloed zijn, heeft Hij eveneens daaraan deel gekregen, om door de dood hem die de macht over de dood had, dat is de duivel, teniet te doen, en allen te verlossen die door angst voor de dood gedurende heel hun leven aan slavendienst onderworpen waren. Hebr. 2:14-15

Ik ben uw Schild

De HEERE was Abram’s Schild. Er was een volmaakte beschutting en bescherming voor Abram. Hij hoefde niet zijn best te doen om bij de HEERE iets te verdienen, want de HEERE Zelf was zijn Loon. In het geloof mogen we dit ook op onszelf toepassen. De Heere Jezus is de Adonai voor ons en is onze bescherming tegen de toorn van God over de zonde. Hij is onze beschutting.

 Geloof.

De HEERE was álles voor Abram. En dat was niet omdat hij iets zág, maar dat was op grond van het geloof.

 En hij geloofde in de HEERE; en Die rekende dat Hem tot gerechtigheid. Gen. 15:6

 Ik ben uw Loon

Omdat Abram geloofde ontving hij een toegerekende gerechtigheid. Op grond van zijn geloof re­kende God hem de gerechtigheid toe uit genade. Zó werd Abram de vader van alle gelovigen. Zie ook Rom.4:11-12. Ondanks zijn zwakke momenten geloofde Abram dat de HEERE zou doen wat Hij beloofde. Uit deze geschiedenis kunnen we leren dat wij volledige rust kunnen vinden als we maar vertrouwen op God.

 De verbondssluiting met de gedeelde dieren

Hij zei tegen hem: Haal voor Mij een driejarige koe, een driejarige geit, een driejarige ram, een tortelduif en een jonge duif. En hij haalde al deze dieren voor Hem, deelde ze doormidden en legde de stukken tegenover elkaar; de vogels deelde hij echter niet in tweeën. Er kwamen aasvogels op de dode dieren af, maar Abram joeg die weg. Genesis 15:9-11 

Abram slacht de dieren en deelt ze in tweeën. Dan legt hij de stukken tegenover elkaar. De koe, de geit en de ram zijn offerdieren en wijzen als zodanig heen naar de Heere Jezus als het Lam dat de zonden wegdroeg. Er werd gesproken van 'drie' jarig vee. Het getal 'drie' wijst altijd heen naar de dood van de Heere Jezus en Zijn opstanding. De duif is ook een offerdier, maar ook een verwijzing naar de Heilige Geest. Deze werden niet gedeeld. De Heilige Geest kwam in de gedaante van een duif op de Heere Jezus nadat deze was gedoopt in de Jordaan. We zien Abram druk bezig en het is niet moeilijk om in hem de slaaf te ontdekken die alles doet wat zijn Meester zegt. Wanneer de roofvogels komen jaagt hij ze weg. Dat had de Heere niet gezegd, maar als een goed slaaf heeft hij heeft oog voor de belangen van zijn Meester, zijn Adonai.

En het gebeurde dat de zon onderging en het donker werd; en zie, er was een rokende oven en een brandende fakkel, die tussen de stukken van de dieren doorging. Op die dag sloot de HEERE een verbond met Abram en zei: ⁱAan uw nageslacht heb ik dit land gegeven, van de rivier van Egypte af tot de grote rivier, de rivier de Eufraat: Gen. 15:17-18

Nadat Abram de dieren had gekloofd en naast elkaar neergelegd, ging er een rokende oven en een vurige fakkel tussen de stukken door. Deze vurige oven en rokende fakkel zijn een symbool van de HEERE. Abram sliep, hij mocht rusten terwijl de HEERE 'het werk' deed. Door alléén tussen die stukken door te gaan zei de HEERE: 'Ik alléén sta borg voor dit verbond.' Alleen de trouw en de beloften van de Eeuwige zijn de vaste grond van deze overeenkomst. Hierin zien we hét kenmerk van het geloofsleven: RUST! Welk een Meester om te dienen, welk een Adonai. Hij kwam in de Heere Jezus Christus naar deze aarde en vervulde al Gods beloften met betrekking tot de eeuwige verlossing. In Zijn offer vinden we de ware rust. Hij bracht het nieuwe verbond dat in het Oude Testament werd beloofd.

 Zie, de dagen komen, luidt het woord des HEEREN, dat Ik met het huis van Israël en het huis van Juda een nieuw verbond sluiten zal. Niet zoals het verbond dat Ik met hun vaderen gesloten heb ten dage dat Ik hen bij de hand nam, om hen uit het land Egypte te leiden: Mijn verbond dat zij verbroken hebben, hoewel Ik heer over hen ben, luidt het woord des HEEREN. Jer. 31:31-32

 De Heere Jezus bracht dat nieuwe verbond. Ondanks de ongehoor­zaamheid van Israël hield Hij Zijn woord. Hij was alleen tussen de stukken doorgegaan en Hij zorgde ervoor dat er een oplossing kwam voor de overtredingen. Ook wij kunnen net als Abram, niets toevoe­gen, maar alleen de Heere danken en rusten in de volkomenheid van Zijn vol­brachte werk.
Wanneer we, zoals Abraham, de Heere dienen kunnen wij ervan ver­zekerd zijn dat Hij ons Zijn leiding in ons leven zal geven. We hebben Zijn belofte dat Hij onze zorgen zal dragen, en in onze noden zal voorzien. We kunnen vast op onze Adonai vertrouwen: